Hydroizolacje tarasów

Istnieje wiele czynników, które sprawić mogą, że balkon lub ganek zaczną przeciekać – błędy w montażu balustrad, wadliwa obróbka blacharska czy nieodpowiedni drenaż wodny, to tylko niektóre z nich. Brak prawidłowo wykonanej i położonej hydroizolacji, chroniącej przed różnymi uwarunkowaniami atmosferycznymi może skutkować z kolei odpryskiwaniem i pękaniem płytek oraz okładziny na tarasie, a także powstawaniem nieestetycznych plam w różnych miejscach na jego powierzchni.

Odpowiednia ochrona

Właściwe i trwałe hydroizolacje tarasów są więc koniecznością. Zazwyczaj utworzenie odpowiedniego uszczelnienia wymaga co najmniej nałożenia dwóch warstw. Do wykonania podstawowej powłoki często polecane są materiały bitumiczne, wzbogacone przez polimery. Natomiast dodatkowo nałożyć można np. Folie PCV. Pomiędzy warstwami położona powinna być powłoka rozdzielająca. Stworzona izolacja musi być elastyczna i pokrywać również trudno dostępne miejsca, takie jak narożniki i połączenia powierzchni poziomych z pionowymi.

Jak rozwiązać taras nad pomieszczeniem?

Szczególnie ważne jest prawidłowe wykonanie hydroizolacji tarasu, kiedy znajduje się on bezpośrednio nad jakimkolwiek pomieszczeniem. Jeżeli pozwolimy wodzie dostać się do wnętrza konstrukcji, w suficie naszego pokoju zacznie się gromadzić woda, tworząc idealne warunki do rozwoju szkodliwych grzybów i pleśni. Aby temu zapobiec, należy zadbać o uszczelnienie podpłytkowe oraz właściwy spadek, umożliwiając swobodny i naturalny spływ wody z tak przygotowanej przez nas powierzchni. Jeżeli pomieszczenie poniżej jest ogrzewane, powinno się również zastosować warstwę hydro- i paroizolacyjną płyty konstrukcyjnej.

Dodatkowe zabezpieczenie powierzchni naziemnej

W przypadku tarasu naziemnego ważne jest uniemożliwienie podciągania kapilarnego, powodującego przesiąkanie konstrukcji wodą. W tym celu pod płytą konstrukcyjną ułożyć należy warstwę odcinającą, chroniącą ją przed szkodliwym działaniem wilgoci pochodzącej z gruntu. Podczas prac warto trzymać się rozwiązań wchodzących skład jednego systemu, aby móc zagwarantować pełną kompatybilność wszystkich elementów.